یه نگاه به سر رسیدم میندازم حجم اوراق باطله سنگینی میکنه رو دستم . به زحمت تاریخ امروز رو به یاد میارم و صفحه رو باز میکنم . چیزی به ماه رمضون نمونده به اون ماهی که خدا دل رحم ترین خداست به اون همه خاطرات خوب ... چیزی برای یاد آوری ندارم میرم پایین صفحه  :

در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام ..

گرم یادآوری یا نه ، من از یادت نمی کاهم ، تو را من چشم در راهم 

پ.ن ۱: وقتی تنهایی هیچ کس نیست . این یه قانونه 

پ.ن ۲: کسی پیدا میشه وقتی میگم بریم نپرسه کجا ؟ 

دیروز بعد از مدت ها بی فیس بوکی چشممان به جمال پروفایل خود منور شد . کم کم داشت پروفایل گردی هام تموم میشد که یه عکس دسته جمعی نظرم رو جلب کرد . یه عکس از یه زمان چروکیده از یه ردپای فراموش شده از شب نشینی های مدام از خاطرات انباشته شده ...

برای اولین بار فرسودگی رو لمس کردم انقضای پیش از موعد رو فهمدیم . یک شبه شکستن و نابود شدن رو دیدم ... همیشه زود میگذره ولی جاش میمونه : مثل یه داغ مثل یه خراش عمیق . 

پ.ن : آرامش نسبی + آنتروپی نسبی 

به وبلاگ یه دوستی سر زدم دیدم آلارم گوشی منو گذاشته بک گراند وبلاگش . دیگه تنها حسی که با بازشدن وبش بهم دست میده یه تشویش سحرگاهیه ، یه ملودی اجباری هرچند زیبا ...

ازون اولش هم با آهنگ وبلاگ مشکل داشتم . به نظرم یه جور حس تزریقی میاد هم به خودت هم به نوشته هات هم به خواننده هات هم به آهنگی که میذاری . به خودت چون خواسته یا ناخواسته سعی میکنی رو همون ریتم بغلطونی . به نوشته ها چون دیگه این کلمات نیستن که نقش آفرینی میکنن . به خواننده چون قبل از خوندن نوشته هات تو یه فضای غالبا نامانوس قرار میگیره . به اون آهنگ چون یه هماهنگی بی هم آهنگی رو ازش میخوای . 

چاردیواری وقتی اختیاریه که پنجره نداشته باشه اگه پنجره میذاری باید به فکر عابرینش هم باشی ..

امتحانا همیشه چاقم میکنه ! اینکه بشینم یه گوشه و درس بخورم و حرص بخونم و چشام دنبال در رفتن از زیر خروارها سطر نخونده باشه با فیزیولوژی بدنیم سازگار نیست . بعضی وقتا شک میکنم اینی که سه ساعت بدون کوچکترین حرکتی کتاب جلوشه همونیه که پشت کامپیوتر دو دقیقه هم نمیتونست ساکن بشینه ؟ آخرش هم به این نتیجه میرسم که آدم اگه مجبور باشه هرکاری میکنه .. هرکاری ! 

دو تا خونه اونورترمون رو دارن خراب میکنن یه لوله خیلی  بزرگ از پنجره به حیاط گذاشتن که کارگران محترم آجرها و مصالح رو از طبقه سوم با این لوله پرت کنن پایین ! اقلا نکردن لوله رو مستقیم تر کار بذارن سطح تماس آجر کم بشه . خلاصه هر آجری که پرت میشه پایین انگار مستقیم رو مغز من پرت میشه ... نمیدونم یه طبقه چقدر آجر داره مگه که یه هفته است اینا دارن پرت میکنن و تموم نمیشه . 

دلم واسه وبلاگم تنگ شده بود  طفلی یه سال هم بهش سر نزنم صداش در نمیاد . 

چه بده که هرچی تحصیلات بالاتر میره انعطاف مغزی کمتر میشه . چه بده که تحصیل کرده ترین افراد جامعه مون یه مغز آکبند تزریقی داشته باشن . چه بده که کارمون رو فقط با دید تخصصی انجامش بدیم و ذره ای به ابعاد گوناگونش توجه نکنیم . چه بده که جدا از سیستم آموزشی کشور خودمون هم عادت کردیم ربات های کارگر صفر و یکی باشیم فاقد هیچ تحلیل و نگرشی . چه بده که هرچی ایراد میبینیم انگشت اتهام رو به دیگران بگیریم . چه بده که برای پیشرفت نمیخوایم از خودمون شروع کنیم و .. 

همه این چه بده ها با دو اسم تبلیغاتی شروع شد : اولی برای یه آرایشگاه دومی برای یه شرکت خصوصی عمرانی . اسم آرایشگاهه به  نام یکی از بانوهای دربار جومونگ بود اسم اون شرکت هم "شرکت ره آوران سازه گستر پویا" ! درسته که شرایط  مراجعین این دو مکان کاملا با هم فرق داره ولی فکر کنم اسم دومی بهترین حسی که به آدم میده یه استفراغ خفیف باشه . چطور ایده  تبلیغاتی یه آرایشگر میتونه بهترین تاثیر رو روی مشتری بذاره و ایده دسته جمعی مهندسان ...  نمیدونم تو این عبارت چند بار باید تاکید بر عمرانی بودن شرکت باشه و اگه تاکید بر تخصص اونه اسم پویا چیه دیگه . مطمئنم  یه دختر 9 ساله اسمی که برا عروسکاش میذاره خیلی جذاب تر و مناسب تر ازین اسمه ...